agprywatnie

Jak co roku.... GRAM!

2012-01-08T11:18:00.000+01:00

Zapraszam na moje aukcje dla WOŚP!

http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=591531
http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=591601
zapewne jeszcze coś dodam, tylko muszę wybrać coś ładnego:)

Filc ożeniony z "Linią natury..." cz.3

2011-07-14T15:35:00.000+02:00

Część trzecia, póki co, ostatnia... Niesprawiedliwie podzieliłam i w tej części tego filcu jakby niedostatek. Poprawię się w przyszłości, bo kulek sporo nafilcowałam, wełny też mi nie brak tylko chęci i czasu mało. Tymczasem przerwa od kolczyków, bo nowych nie ma:)

projekty chronione prawem autorskim, proszę nie kopiować wzorów AG!

Filc ożeniony z "Linią natury..." cz.2

2011-07-11T16:43:00.000+02:00

projekty chronione prawem autorskim, proszę nie kopiować wzorów AG!

Filc ożeniony z "Linią natury..."

2011-07-10T16:41:00.000+02:00

Przyznać muszę, że od momentu, w którym pierwszy raz wzięłam do ręki igłę do filcowania, nie wiele w tym kierunku robiłam. Czasami jednak jakąś kuleczkę ukręcę i oto efekty...

p.s. jak widać filc z nie z każdym kolczykiem chciał się żenić:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG!

Jak uradować Olę?

2011-07-03T15:16:00.000+02:00

Hmmm pomyślmy... Już wiem! Na przykład, wysyłając mi taki oto igielnik z czterolistną koniczynką i dobierającymi się do niej biedronkami. Gdy tylko dostał się w moje łapy, oglądałam i oglądałam, nadziwić się nie mogłam jak pięknie jest zrobiony. Naprawdę, widać rękę mistrzyni!
Dziękuję Oleanderku Kochany za miły prezent i pozwolę sobie zaprosić Wszystkich czytających na Twój blog "Papier - Nożyczki - .. PrzydaSię.." Tam to dopiero prawdziwa uczta dla oczu!

Portret dziecka

2011-03-08T11:54:00.000+01:00

Portrecik ten, też nie należy do najświeższych dokonań. Nie jest taki "stary" jak "Tłusty czwartek"... a może właśnie jest. Oczywiście to, że wstawiam zdjęcia już w pewnym sensie przeterminowane, nie znaczy, że nic nie robię. Oznacza to, że nie chce mi się sięgnąć po aparat i przerzucić zdjęć, które tam czekają. A pomyśleć, że jeszcze tak niedawno, trzeba było iść i oddać do wywołania, by cokolwiek zobaczyć i później jeszcze zeskanować by móc się cieszyć zdjęciem oglądanym na monitorze! Teraz o zgrozo, okazuje się, że jest strasznie dużo roboty z przełożeniem karty z aparatu do czytnika. Ehhh jaka ta nowoczesność jest wymagająca!
Wróćmy jednak do portretu. Odnalazłam go, bo usiłuje zaprowadzić porządek i jakąś systematykę w archiwum. Zdjęcie nie należy do najlepszych, widać jakieś refleksy (chyba moją białą bluzkę w kwiatki;)), bo rysunek fotografowany był, gdy już siedział sobie za szybką. Właściwie to nie pamiętam, co chciałam napisać. Chyba to, że przypomniałam sobie z jak niewiarygodnie małego i niewyraźnego zdjęcia rysowałam. Więcej zgadywałam, niż widziałam, ale mama tego malca, kocha to zdjęcie, nie było wyjścia, musiałam się wysilić. Powstał portret, na tyle realistyczny na ile mógł.
Odbiegając od tematu. Dlaczego ludzie chcą, by było realistycznie, i to w taki "ulizany", wyrysowany sposób? Większość portretów, które przewinęły się przez moje ręce, właśnie takimi musiały być.

proszę nie kopiować AG!

Czy tak wygląda tłusty czwartek?

2011-03-02T21:31:00.000+01:00

U mnie chyba nie będzie taki w tym roku, bo już zapowiedziano, że smażenia pączków NIE BĘDZIE! A te "sklepowe" mnie nie kuszą... eh może jednak spotka mnie niespodzianka i zobaczę jutro michę pełną makowych pączków, taką jak w zeszłym roku... i w zeszłym... i w zeszłym; i znów będzie tłusty czwartek, tłusty piątek, tłusta sobota i ... chuda niedziela. Oj może lepiej nie! Jeśli się nie zna umiaru, (czyt. jak Ola-AG), to takie dni są niebezpieczne:)
Ten pan na załączonym obrazku powstał w wakacje i wcale nie miał być "Tłustym Czwartkiem", ale już chyba mu ta łatka zostanie:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG!

Pchli Targ: kiermasz produktów dla dzieci

2011-03-01T18:13:00.000+01:00

Według wszystkich znaków na ziemi i niebie "fotomisie" od AG tam będą:)
facebook

pchli targ

AG i WOŚP

2011-01-09T14:59:00.001+01:00

Jeśli dobrze liczę - a nie zawsze tak jest - to jest mój trzeci raz z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Zapraszam serdecznie wszystkich zainteresowanych:) W tym roku cztery aukcje, niby tylko kolczyki, ale za to jaaaakie! (no cóż troszkę samouwielbienia nie zawadzi).

Linki w zdjęciach. Chyba:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG!

"Rattus" szczur wędrowny - syn marnotrawny wrócił do domu.

2010-10-05T18:01:00.000+02:00

Trzy miesiące włóczęgi nie było! Pod koniec czerwca wybył, mówił, że wybiera się na konkurs i że chce wygrać (taki pewny siebie), że chce zostać najładniejszym szydełkowym zwierzakiem! I wiecie co? Wygrał! Jego urokowi jury nie oparło się, musieli mu przyznać zaszczytne pierwsze miejsce.
Ehhh rozpieściłam drania. Zarwałam kilka nocy by zdążyć wyszykować go na tę okazję, by każdy szczegół jego szydełkowej postaci prezentował się jak najlepiej. Najpierw tygodnie projektowania, planowania, później kilka szalonych dni i nocy pracy... ah to było na wariackich papierach, bo jak zwykle myślałam, że zrobię wszystko szybko i bez wysiłku i jak zwykle dłubałam długo i z potem na czole:/ Taki mój urok, że pracuję długo, bo mam fiksa detalisty. No, ale dziś już po wszystkim. Rattus przyniósł ze sobą nagrodę, czyli "Kufer Robótkowicza" przyznany przez Fundację Polskie Rękodzieło. Teraz kilka skarg i zażaleń. Ja jako "szczurkowa mama" mam pewien żal, że właściwie o tę nagrodę, którą wygrał Rattus, musiałam się upominać, a ja upominać i prosić się nie lubię. Pewnie gdyby nie to, że chciałam odzyskać Rattusa (pieszczotliwie Ratka) machnęłabym ręką i zapomniała o konkursie i nagrodzie. Jest mi również przykro, że zrobili szczurkowi Rattusowi bardzo, ale to bardzo niekorzystne zdjęcie:) Dlatego też nie chwaliłam się jego osiągnięciami, bo nie mogłam poprzeć jego uroku własnymi zdjęciami. No i dlatego, że nie miałam w łapach dowodu rzeczowego, czyli nagrody.

p.s. Przeprosiny ze strony fundacji zostały wysłane, a ja oczywiście nie chowam urazy... zapominam o wszystkim, szczur Rattus wrócił!

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG!

Trudne powroty...

2010-09-30T16:14:00.001+02:00

Od początku września mówię sobie "Ola, pamiętaj o blogu!"
No i oczywiście pamiętam, ale co z tego? Tak łatwo jest się odzwyczaić od regularności. Nie wiem, albo nie mam co pokazywać, albo odzwyczaiłam sie od pokazywania tego, co wymodziłam:) Myślałam, myślałam i przypomniałam sobie moje matrioszki. Zrobiłam je jak jeszcze słońce pamiętało do czego jest stworzone, bo np dziś w ogóle nie pamięta i z nieba leje sie coś dziwnego. Właśnie, właśnie, jest na co zgonić - pogoda! Chyba nie lubię deszczu. Wszystko co zimne i mokre... W każdym razie, wtedy było cieplutko, więc mogłam wsadzić ręce w mokry(!) gips, mokry klej, w mokre farby i sporządzić takie oto matrioszki. Strasznie długo się je robiło, ale się zrobiło i proszę. Matrioszki "po mojemu"!

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Tiry na tory

2010-09-27T09:48:00.000+02:00

Po długiej abstynencji blogowej- tak na rozgrzewkę- sprawa społeczna. Kampania "Tiry na tory". Ja, jako zapalona cyklistka, truchlejąca na odgłos czegoś większego niż samochód osobowy, z zapałem podpisałam petycję zamieszczoną na stronie www.tirynatory.pl . Sprawna, doinwestowana kolej, która będzie w stanie przejąć transport towarowy i mniej zatłoczone drogi... czego można więcej chcieć:) Tak, moja słabość do kolei i marzenie o jej wielkości znów daje znać o sobie. Nikogo nie zmuszamy, ale...! Fajnie by było gdyby siejące postrach tiry jechały sobie wygodnie torami. (aha! uwaga na przejazdy kolejowe! - to kolejna ważna sprawa).

Mały cytat ze strony www.tirynatory.pl:

Państwo totaliTIRne

Jeżeli jesteś kierowcą, doskonale wiesz, co oznacza TIRostrada, TIRat drogowy, koleinator, nawet jeśli pierwszy raz słyszysz takie słowa.

Dyktatura TIR-ów na drogach jest ogromnym ciężarem nie tylko dla Ciebie, ale także dla samej nawierzchni dróg, które nie są przystosowane do transportu ciężkich ładunków. Uratuj więc drogi od zagłady! Podpisz petycję!

Kolczyli - "Linia natury"

2010-08-07T13:59:00.000+02:00

Wspomniałam w ostatnim poście, że się napracowałam, a owoce pracy wkrótce pokażę. Nadszedł czas, zdjęcia zrobione, wykadrowane, to teraz tylko wkleić. No właśnie, zazwyczaj gdy wklejam tu więcej niż jedno zdjęcie, blog szaleje i żyje własnym życiem, a ja nie mogę nad tym zapanować, zobaczymy, jeśli będą nierówno poustawiane, nie moja to będzie wina; ja chcę były na środku, równo w rządku;)

Kolczyki zrobione. Wiele o nich nie napiszę, niech bronią się same. Wspomnę tylko, że nad kolczykami w tym stylu pracuje najdłużej i najwierniej. Inne pomysły przychodzą i odchodzą, a tej linii trzymam się jak wierna żona. Pierwszy kolczyk powstał chyba trzy lata temu, (a może dawniej bo już na studiach- ch#&*#a wie! ) i nie przypominał tych tu pokazanych. Później nastąpiła dość szybka ewolucja i teraz tworzą względnie spójną kolekcję. Nie są to świecidełka dla sroczek, ale myślę, że i takie drobiazgi mają swoich zwolenników, że taki mniej błyszczący styl, też ma grono miłośników..... np. mnie, czyli jeden miłośnik jest:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Miniony tydzień szalony i wełniane skarpety.

2010-08-03T10:59:00.000+02:00

Nie, nie chodzi w tym szaleństwie o imprezy, zabawę i relaks, ale o nawał pracy. Tak się zawsze składa, że albo nie ma nic, a jak już się coś pojawi to wszystko na raz! Ubiegły tydzień zakończył się dwiema nieprzespanymi nocami i całymi dniami dłubania. Otwiera się nowa galeria, nie wiem kiedy ruszy, ale skoro mi zaproponowano bym tam małe co nie co wstawiła, to trzeba było zabrać się do dzieła, bo akurat nic wolnego nie miałam. Robiłam kolczyki z „Linii natury”. Miało być tylko dla tej galerii, ale ja lubię sprawiedliwość, więc robiłam do kilku, tak by było po równo i jeszcze takie dla siebie, bym miała co pokazać moim stałym klientkom. Jakby tego było mało to powstała potrzeba uszycia kilku dodatkowych „Fotomisiaków”. Wyglądają one niewinnie, ale jest przy nich ogrom pracy. Nie wiem, czy ja kiedyś wymyślę coś co się łatwo i szybko robi. Chyba nie. Jakieś fatum wisi i ja projektuje zawsze bardzo pracochłonne rzeczy. Już w liceum to zauważyłam. Wszyscy mieli pokończone ćwiczenia a ja w połowie, bo Ola umyśliła coś, co wymaga całkowitego poświęcenia, siebie, czasu i pracy. Jak wspomnę dyplom z liceum, tydzień nieprzespany, ostatnia noc spędzona w klasie, z wrzeszczącą nauczycielką nad głową, że nie zdążę! Ale zdążyłam nawet wrócić do domu, umyć się i ubrać na obronę:) A gdy wracałam po tej nocy w klasie, znalazłam na ulicy karę AS i to chyba była wróżba, bo zdałam z wyróżnieniem, więc opłaciło się. To samo było na studiach, wszyscy już ćwiczyli mowy przed obroną, a ja ślęczałam do ostatniej chwili i kończyłam to, co sobie wymyśliłam, ale też się opłaciło, chyba... Tak marzę, że kiedyś wymyślę coś mało pracochłonnego. A tymczasem pokażę coś nowego, wymyślonego jakiś miesiąc temu, a zrobionego, gdzieś pomiędzy kolczykami a misiami. Ot! Skarpety! Heh no tak skarpety to nie wymysł Oli głowy, ale moje są w rozmiarze 39!... minimetrów.

Zdjęcia kolczyków i misi wstawię zapewne przy następnym wpisie. Ze zdjęciami ogrom pracy więc to potrwa. Teraz pokazuję te wełniane skarpety, na mini drutach robione. Mama mnie nauczyła je dziergać, bo do tej pory ja tylko szaliki robiłam;) Musiała wszystko wyliczyć, oczka obliczyć i cały czas pilnować, bo ja jako matematyczna niedojda obracałam tylko drutami. Tak więc moja mama jest mózgiem tej skarpecianej operacji... a ja? No cóż, narzędziem:) Pomysł na te skarpety, był konsekwencją zrobienia na szydełku pewnego szczura, który jako, że marzły mu stopy musiał mieć takie właśnie skarpety! Szczur wędrowny imieniem Rattus wywędrował, a pomysł na skarpety został.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Makowa broszka

2010-07-21T11:55:00.000+02:00

W związku z tym, że nie mam co pokazać, bo wszystko, póki co jest w powijakach, pokażę coś względnie starego. Niby mam rozpoczętych kilka rzeczy, ale każdej brakuje do skończenia albo już tylko trochę, albo jeszcze całkiem "spore trochę". Jak to ktoś mówi, (ale nie pamiętam kto), "końca nie widać". Tak oto przyznaję się do broszki, którą zrobiłam dla mamy na jej imieniny. To oczywiście filcowy twór, bo w tamtym czasie przeżywałam moje pierwsze fascynacje tą techniką. 18 maja dostałam wełnę, więc do lipca intensywnie ją wykorzystywałam. Teraz fascynacja troszkę przycichła, ale już mam nowy pomysł, więc prędzej czy później znów się rozpali. Broszka, jak widać to kwiatek, w mojej opinii - mak. W opinii mojej mamy też mak:) Ale jeśli ktoś widzi coś innego, nie będę bronić! Po prostu, niech to będzie kwiat. Robienia takich kwiatów można się chyba nauczyć oglądając filmiki na youtube, ale mi się nie chciało szukać, poszłam na żywioł i zrobiłam intuicyjnie. Na filc naszyłam płócienne koła, no raczej kółeczka. Tak, by tymi kółkami rozwijała się moja "Linia natury.."

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Lato, lato

2010-07-18T11:59:00.000+02:00

" Lato, lato, lato czeka
Razem z latem czeka rzeka
Razem z rzeką czeka las
A tam ciągle nie ma nas"

No bo ja siedzę między czterema ścianami;)!

Robiłam naszyjnik szmaciany i moje myśli krążyły wokół takiego wakacyjnego lata z marzeń, takiego ze zdjęć w "Burdzie";), dziecięcego, beztroskiego, troszkę chłodniejszego niż mamy, pewnie takiego jak zapowiadają na jutro, trawki, słonecznego poranka, wody, piasku, muszelek, błękitnego nieba. Nie mogłam się opędzić od tych mar, po głowie kołatała mi się piosenka, a że znam tylko refren wiec stała się prawdziwą męczarnią. Tak. Letni poranek nad morzem. Jeszcze chłodny, ale już czuć w powietrzu przepowiednie upalnego dnia. I co takie mary wywołało? Odrobina pastelowych kwiatków i makramowy sznurek w kolorze piasku... niewiele potrzeba.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

AG pilot oblatywacz

2010-07-14T10:50:00.000+02:00

Już po raz enty testowałam swój nowy wymysł, bransoletkę z wełny. Dzień był gorący, ale wełna miło mnie zaskoczyła, bo zamiast grzać niemiłosiernie, przyjemnie łaskotała. Nawet przez chwilę nie miałam ochoty ściągnąć jej z powodu przegrzania. Oczywiście nie ma się co oszukiwać, to nie jest bransoletka na upały, ale co jest na upały? Nawet bikini wtedy przeszkadza;) Pierwszy raz założyłam ją wczesną wiosną więc nie martwiłam się o to, że coś ciepłego mam na ręku, przyjemnie się nosi w chłodniejsze dni; (dla wszystkich tak do trzydziestu stopni, powyżej trzydziestu - dla zmarzluchów). Wełniana bransoletka, ma jeszcze jedna zaletę, jak dla mnie bardzo ważną. Nie stuka, nie łomocze o blat biurka! Ja zawsze zdejmuję ozdoby z rąk bo mi nie jest zbyt wygonie, gdy pracuję przy biurku, teraz nie musiałam bo ręka leżała jak na podusi:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

W sprawie masy.

2010-07-06T13:28:00.000+02:00

Zapomniane już moje zmagania z masą solną odzywają się i upominają o publikację. Trzeba sie rozliczyć. Widziałam, że Psianka rozliczała się z tego tematu, no to i ja! Oto, co wyszło z masy, z którą przeszłam prawdziwą wojnę. Chciałam od niej by była gliną, a ona ani myśli!

Jednej figurce odpadły nogi bo zleciała z dużej wysokości. Moja biedna mama zwaliła ludzika, widać było, że przeżywa to strasznie, schowała swoje przewinienie, położyła tak by nóżki przylegały i odłożyła w ustronne miejsce. Nie wiem czy bardziej było mi żal mamy czy ludka. Fakt, że gdy się wydało, ryknęłam płaczem, ale chyba nie nad tym nieszczęsnym ludzikiem, ale tak ogólnie, coś widocznie we mnie wzbierało od dawna. Oj biedna, biedna mama kto by chciał być na jej miejscu? Figurki jeszcze nie są skończone. Może inaczej, figurki są właściwie skończone tylko jeszcze trzeba polakierować, ale miały być częścią większej całości i ta większa całość nie została zakończona. Ludziki leżą od dawna i czekają, plan na nie jest, czasu, chęci i czego tam jeszcze trzeba do robienia - nie ma. A tak na marginesie. Próbował ktoś swym figurek z masy solnej? Ja oczywiście skosztowałam, nawet smaczne, tylko przesolone.
Masa solna była dawno, a teraz zajmuje mnie szydełkowanie. Szydełkuje wszędzie i o każdej porze, w domu i w plenerze. Ostatnie moje wolne chwile, jak to zawsze bywa w sezonie letnim to czytanie książek, a w tym roku przeplatam to szydełkowaniem. Czytam i szydełkuje, szydełkuje i czytam. Szydełkowanie dobra sprawa bo cały pakiet mieści się w kieszeni i można na kocyk wyskoczyć:) A co czytam? To, co od lat w wakacje, przeróżne nowele, opowiadania, dramaty, z różnych czasów i różnych autorów. Pochłaniam wręcz. Tym sobie podbijam atmosferę lata, to takie moje sezonowe czytanie, wszystko, co ma dialogi i opisy przyrody. Uwielbiam opisy przyrody, co wszystkich dziwi, bo ludzie zazwyczaj opuszczają takowe. Poza sezonem czytam tylko "branżówkę" czyli to, co dotyczy teorii lub historii sztuki. Nic co ma dialogi;) A co szydełkuję? Wszystko co się da! Zrobiłam już zwierzaczka, naszyjnik, teraz robię drugi, całe metry sznurka makramowego, a co dalej, nie wiem. Coś wymyślę.

pamietaj zdjecia są moje!projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Przepis na ozdobienie japonek

2010-07-03T12:14:00.000+02:00

Skoro już prowadzę bloga o drobiazgach, które cieszą, o ozdabianiu, o pracach ręcznych zwanych obecnie hand-made, o rękodziele, o rzemiośle ochrzczonym wszelkimi „craftami”, wypada, co jakiś czas, podawać garść instrukcji. Na gazetowe pudełko już był przepis. Teraz pora na ozdobienie zwykłych, słomkowych japonek. Uwaga podaję przepis (bardzo prosty – w sam raz dla początkujących). Do japonek dodajemy motyla. Motyla trzeba zahipnotyzować śpiewem, ewentualnie jednostajnym mruczeniem, a wtedy będzie jadł Wam z ręki i będzie można posadzić go na klapku. Aha, ja położyłam japonki koło kwitnącej koniczyny, i w pełnym słońcu, więc słoma się rozgrzała, ale to pewnie nie ma większego znaczenia, tu chodzi o tę hipnozę. Japonki można ozdabiać dowolnym stworkiem, np takim zmiętym czymś, lub całą gromadą mrówek, to ostatnie bardzo proste, wystarczy wdepnąć w mrowisko.

pamiętaj zdjęcia są moje!

Donos...

2010-07-02T10:22:00.000+02:00

Pragnę donieść, że w Galerii miniArt przez cały lipiec trwać będzie wakacyjna wyprzedaż. Poszaleli!:) Wszystko za bezcen, i tak oto moje Fotomisiaki ochoczo oddają się w dobre ręce za cenę pary kolczyków (no może ciut przesadziłam).

Sukienka Jeanette i nowe życie krzesła.

2010-07-01T12:11:00.000+02:00

Pierwsze krzesło na mym sumieniu. Stary jak świat czworonóg dostał nowe życie. Nie postarałam się na tyle, by rzec, że zaczyna od ponownych narodzin, ale tak od wieku średniego to na bank. Składniki: stare jak świat krzesło i stara jak świat sukienka Jeanette (przez dwa T!), która trafiła się w spadku. Często trafia mi się w spadku po Jean, bo ta moja Jean, to nałogowa zakupoholiczka i musi często przesiewać swe zbiory. Ja wtedy stoję z boczku i z miną misia, czekam aż mi skapnie miodek, czyli jakiś ładny materiałek.
Z tyłu za moim "dziełem" stoją krzesła, które dostały nowe życie od mojej mamy. Nową skórę, wiązaną na kokardę. Ta zabawa w stwarzanie wypełniała nam mijający już tydzień.
Tymczasem pędzę do kuchni gdzie teraz moje miejsce, bo dziś imieniny mamy Haliny, więc muszę sie sprawić i być dobrą córuchną. A tak dodatkowo najserdeczniejsze życzenia dla wszystkich Halinek. A mam cynk, że jedna z zaprzyjaźnionych blogowiczek, Halinką się zwie i jeśli tylko obchodzi imieniny to z tej okazji dla Niej w szczególności te życzenia. A właściwie, jeśli nawet nie obchodzi to i tak wmuszam wszystkiego najlepszego! (Tak, tak Psianko, zgadłaś!) Ja znam tylko terminy imienin Halinek i Ol, innych nie, stąd ta moja rzadka wylewność w składaniu życzeń;)

pamiętaj zdjęcia są moje!

Przy suto zastawionym stole.

2010-06-20T12:51:00.000+02:00

Właściciel tego "stołu" nie musi się martwić o zapasy. Jak widać nie przejada swych robaczków. A tyle się mówi o marnowaniu żywności! Pająku, trzeba gromadzić akurat tyle, by nie wyrzucać.
A tak na marginesie, jak widać po serwowanych daniach, dużo komarów w tym roku. Jako, że mnie one lubią, można do Oli mówić "ag ty czerwony bąblu!"

pamiętaj zdjęcia są moje!

Pochwała szydełkowania, czyli dzień bez prądu.

2010-06-17T12:48:00.000+02:00

Od 8:00 do 15:00 przerwa w zasilaniu. Taki wyrok wydał na człowieka „nowoczesnego” Łódzki Zakład Energetyczny. A co mi tam! – pomyślałam.

Wstaje tego dnia, to znaczy otwieram oko i stwierdzam, że jest jakoś nieprzyzwoicie cicho. Cały dom milczy, nic nie pyka, nic nie klika. Cała ulica milczy! Nic nie szumi, nic nie stuka. Co teraz? Jak to, śniadanie bez wiadomości? Przecież ja muszę wiedzieć, czy czasem coś strasznego się nie wydarzyło na świecie. No nic, da się przeżyć. Było tak jak wieszcz pisał: ” (...) wszyscy siedli i (...) milcząc żwawo jedli.”. Tylko, że zaraz po śniadaniu następny rytuał. Czytanie poczty i odwiedzanie ulubionych blogów. Trudno, przekładamy na później. Suszenie włosów nie jest ważne, w końcu jest lato. Ach jaka wielka radość, że w tym punkcie pokonałam elektryczność! Trzeba opracować, co dalej człowieczek współczesny ma ze sobą robić. Zanim jednak zacznie myśleć, wstawi pranie. O nie, nie wstawi! To może prasowanie, bo sterta rośnie. Oj Ola, Ola, czy ty naprawdę nie potrafisz nic bez prądu wymyślić? Przecież, to nie sztuka, wysil mózg dziewczyno! Masz do uszycia bluzkę, od dawna planowałaś. Eeee, to może odkurz podłogę! Dlaczego, jak nie ma prądu, ja strasznie chce odkurzać? I dlaczego wtedy właśnie do głowy cisną się złośliwie pomysły, które jak powietrza potrzebują tego czegoś latającego w ścianie? Po godzinie bezmyślnego szukania pomysłu, z pokorą i zadowoleniem sięgnęłam po szydełko. O dzięki ci opatrzności, że szydełka nie trzeba do kontaktu włączać! Po kolejnej godzinie uznałam, że prąd nie jest potrzebny i skończyłam naszyjnik, zalegający w kolejce spraw niedokończonych już od dawna :)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

p.s. zapomniałam napisać, że te kuleczki, to oczywiście moje pierwsze kuleczki filcowane na mokro, a tylko sznurek jest efektem szydełkowania. Naszyjnik wiązany, czyli długość można sobie regulować dowolnie.

Śmieć czy kwiatuszek? Jak kto woli!

2010-06-10T12:01:00.000+02:00

Wiadomo, śmieci potrafią być użyteczne, gdy się je przerobi, przywróci do życia. Ci co szyją, kombinują, kleją, dziergają, itp., itd. wiedzą, że każdy najmniejszy skrawek (którego niewtajemniczeni posądzą o bycie śmieciem) jest przydatny. A gdy znajdzie się dla niego właściwe, to jedyne przeznaczone mu miejsce, nikt już nie powie, że o mały włos mógł zostać wyrzucony, ale pomyśli: "Ooo pewnie specjalnie zdobyty, by królować w tym miejscu!" Jak się okazuje, śmieć także potrafi być ładny i spełniać funkcje dekoracyjne. Siedziałam sobie, patrzyłam raz w sufit, raz na podłogę. Aż uświadomiłam sobie, że patrzę na mały ścinek nitki, który wygląda jak kwiatek! A może było inaczej? Patrzyłam na kwiatek, który o dziwo, okazał się być nitką! Jak to dobrze, że sprzątam bardzo oszczędnie:) Teraz kwiatek wygrzewa się na parapecie, razem z innymi dumnymi kwiatami.
Oczywiście, to wypowiedź subiektywna, pewnie niektórzy złapią się za głowę. Jak to, paproch na parapecie?! Nadawać śmieciom właściwości kwiatów? To nie ma sensu. Trzeba szybko sięgnąć po miotłę moja panno!

pamiętaj zdjęcia są moje!

Wszystko rozbabrane.

2010-06-08T22:32:00.000+02:00

Manekin zaczęty, kolejna warstwa schnie. Naszyjnik zaczęty, szydełko gdzieś się zapodziało. Pewnie pod łóżkiem się ukryło! No i niech sobie tam leży. Lalki zaczęte, czekają... jeszcze dumam nad konstrukcją.Wszystko rozbabrane, a ja nie wiem, w co ręce włożyć. I jak to zawsze w takich przypadkach bywa, nie wkładam rąk w nic!

pamiętaj zdjęcia są moje!

Raz słońce, raz deszcz... i sprawa kieliszka

2010-06-07T14:11:00.000+02:00

Kwiecień plecień, maj plecień i czerwiec też plecień. W weekend słońce świeciło na całego, ręce spalone, nawet przez sen czuje jak bolą, w niedziele przymusowy długi rękaw:) A dziś, ledwo poniedziałek się zaczął i już chmury na całej połaci. Cały tydzień taki był i cały taki zapewne będzie. Coś mi się widzi, że trzeba się przyzwyczaić. To na zewnątrz, a w domu? Dalej pracuję nad lalkami, ale póki co nie chcę o nich pisać. Ćwiczę filcowanie na mokro. Wymyśliłam fajny naszyjnik, ale boję się zacząć wykonywać z obawy, że rzeczywistość nie dorówna wyobraźni. Filcuje kuleczki, kwiateczki i takie różne pierdułeczki. Wypróbowałam pewną metodę filcowania kulek za pomocą szklanki. Widziałam ją na youtube. Hmmm hmmm, trzeba przyznać, że kuleczki wychodzą ładnie "kulkowate", równiutkie, ale i ... mięciutkie. Może po wielu godzinach kręcenia tym kieliszkiem kulka wyjdzie twarda, ale w dłoniach dużo szybciej się działa. Tak sobie uświadomiłam, że filcuję od 18 maja 2010 roku, czyli od dnia moich imienin. Wtedy to, dostało mi się wełnę i igły. To pewnie jedyna data, jakiegoś robótkowego początku, którą będę pamiętała.

pamietaj zdjęcia są moje!

Wiewiórka, czyli trzecia filcowa kulka.

2010-06-01T09:55:00.000+02:00

Nie ma co, kulki będę robiła filcując na mokro. Już wczoraj podjęłam próbę i stwierdzam, że to dobre ćwiczenie na mięśnie ramion:) Na sucho wychodzą mi zwierzątka, choć słowo „wychodzą” jednak zbyt odważnie użyłam. Po prostu, przyjemnie mi się je robi. Teraz muszę znaleźć dla nich miejsce. Bo już są dwa filcki. A w drodze jest trzecie zwierze, ale już nie od kulki się jego życie zaczęło. To poczęcie było planowane, nie jest z przypadku jak różowa pantera i wiewiórka. Jak wyjdzie i nic nie odwróci w między czasie mojej uwagi, to pewnie niedługo trzeciego filcka pokażę. Tymczasem wiewiórka i jej orzech. Ostatni orzech w domu, reszta została zjedzona przez mamę tej wiewióry, czyli przeze mnie. Na kolejne żarcie takich pyszności trzeba czekać do września. No chyba, że zabiorę rudej tego nadgryzionego...

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Nowe życie manekina

2010-05-29T12:54:00.000+02:00

Dawno, dawno temu jako początkująca studentka, zajmowałam się robieniem makijażu, malowaniem buziek manekinom. Tak to sobie dorabiałam do studenckich imprezek. Manekiny przynosił mi sąsiad po zmierzchu, chyba dlatego by nie zadziwiać innych korowodem żywicznych ciał. W ramach pomocy sąsiedzkiej, ja malowałam, sąsiad produkował. Zdradzę sekret, nowe manekiny śmierdzą niebywale! hehe tzn te na bazie jakiś klei i żywic, pewnie te styropianowe, drewniane czy powlekane materiałami nie wonią.
Pewnego razu, koleżanka poprosiła mnie bym jej wypożyczyła jakiegoś starego manekina do sesji zdjęciowej. Poleciałam więc na żebry i wyprosiłam. Dostałam dwa, wyszperane w piwnicy korpusy. Koleżanka wykorzystała i oddała, sąsiad już ich nie chciał, powiedział bym sobie wzięła, no to sobie wzięłam. Stały tak u mnie w altance, aż do chwili obecnej. Przyszedł na nie czas. Póki co odnawiam jednego, tego ładniejszego. Musiałam mu zreperować ramię bo się uchwyt wyrwał, nałożyłam warstwę farby, teraz jeszcze kolejne trzeba będzie położyć. Nie wytrzymałam jednak i już zrobiłam zdjęcie naszyjnika na, niedokończonym jeszcze manekinie. Naszyjnik to owoc targów Interstone. Nie tych wiosennych ale jesiennych, czyli właściwie, kamyki kupione w ubiegłym roku. Jaspis dalmatyńczyk połączyłam ze sznureczkami robionymi na szydełku. O sznureczkach tych pisałam tu,(tzn wspominałam:p) uczyłam się ich wtedy i teraz skrzętnie wykorzystuję zdobytą umiejętność.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Moja druga kulka

2010-05-27T11:12:00.000+02:00

Słoneczny weekend już dawno za nami! W poniedziałek słońce walczyło z deszczem, wtorek niebo zasnute chmurami, środa ładna, nawet bardzo ładna, no a dziś...chmury. W tej całej „wodnej wiośnie” plus taki, że pewnie wszyscy coś skrobią, bo gdyby było piękne słońce, ciepły wiaterek i sucha trawka, rękodzieło odeszłoby w kąt.Wiosna w kratkę, ale to i tak lepiej bo, do niedawna cały czas lało, nawet na kratkę nie było nadziei. W ciepłe dni dogrzewam się na powietrzu, w chłodne zaszywam w domu. Przeglądam zasoby materiałowo-ścinkowe, wełnisto-nitkowe, modelinowo-klejowo-narzedziowe itp., itd. Zaczęłam mnóstwo rzeczy, ale ze zdjęciami nie nadążam, więc właściwie nie mam co pokazać, choć łapami cały czas kombinuję..

Dziś chcę pokazać moją drugą kulkę filcową która, zupełnie niechcący, w efekcie końcowym przeszła transformację i stała się różową panterą:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Słoneczny weekend i spieczona twarz.

2010-05-24T13:24:00.000+02:00

Niedziela była piękna, ale przecież nie upalna, nie sądziłam, że może mnie raczek dopaść:) Stało się! Siedzę przed komputerem czerwona. Nie przygotowałam się na opalanie, bo nawet przez ułamek sekundy nie pomyślałam, że to słoneczko utęsknione, które wyglądało w niedziele zza chmur spiecze moja twarz (bo tyle mi skóry wyglądało). Potwierdziło się to, że na rowerze dobrze się człowiek opala. Nie czułam by mnie jakoś szczególnie przygrzewało, wiaterek momentami był taki silny że marzłam, a i deszcz mnie nie oszczędził, więc gdy spojrzałam w lustro byłam naprawdę zaskoczona:) No cóż, pierwsze koty za płoty.

Wycieczka się udała. Trasa była zatłoczona, wszyscy wyszli wygrzewać kości. Dzieciaki wbiegały pod koła na ścieżkę rowerową, psiska obszczekiwały kostki, samochody urządzały sobie na niej parking, a ludzie deptak, czyli norma. Moje ulubione miejsca wycieczek, niestety zamieniły się w bagna, nie było mowy by tam wjechać, tak więc i po samej Łodzi widać mokry rok.

Sobota mnie nie spiekła, ale krańcowo wycieńczyła. Byłam na targach Interstone (Targi i Wystawa Minerałów, Skał, Skamieniałości i Wyrobów Jubilerskich). Wszystko mnie bolało, oczy, głowa, nogi, kręgosłup, ramiona ehhhh. Wszystkich stoisk nie zobaczyłam. Poddałam się. Ludzie krzyczą na siebie. Ten tego dotknął, tamten popchnął. Jakaś awantura. Na nieszczęsną kobietę rzuciła się para wystawców za to, że skrzynkę z koralikami niechcący strąciła. A skrzynki tak były postawione, że zwisały w połowie nad podłogą, więc to była kwestia, czasu i przypadku, aż w tym tłoku ktoś coś strąci. Ja uważam, że wystawca powinien zadbać o odpowiednie wystawienie swego towaru i zabezpieczenie. Skoro za mało mu miejsca, to niech wykupi jeszcze metr lady, a nie wystawia w powietrzu, albo ograniczy towar. moja mama zaczęła bronić kobietę, bo zrobiło się nieprzyjemnie. Wystawiający zaczął wykrzykiwać ile to pieniędzy! Gdybym to ja strąciła, to pewnie bym padła zemdlona. No ale ta historia to tak na marginesie. Ja po prostu nie lubię tłoku. Źle się czuje, gdy ktoś obcy przekracza moje osobiste pole ochronne. Ależ tych wątków pobocznych zrobiłam! A chciałam tylko napisać, że jak zawsze na Interstone kamyki zachwycają, biżuteria się popisuje pomysłami swych autorów, a ja tylko myślę jak to wszystko ogarnąć i zapamiętać. No i nie zapamiętałam, kupiłam kilka sznurów korali, ale nazw ich już nie pamiętam. Ważne, że ładne:) Rozpoznaję tylko koral i przekładki bali, bo i je można było dostać.

pamiętaj zdjęcia są moje!

Na ratunek Kioskowej Lali.

2010-05-17T13:17:00.000+02:00

Kioskowa Lala, moja przyjaciółka lat dziecięcych, miała duuuuuży problem. Ja, mama lalowa, musiałam temu zaradzić. Nie było innego wyjścia jak klejenie. Kioskowa Lala w swym życiu przeszła kilka operacji, więc to dla niej nie pierwszyzna. Mój dziadzio reperował rączki i nóżki. Ma bidula sztuczne szpilkowe stawy. Niestety zauważyłam, że nie tylko noga odpadła, ale klej przestał trzymać też ręce i co gorsza boki! Rozpadła się mała lala. Trzeba było ratować. Rączki udało mi się przywrócić do stanu z przed poprzedniego klejenia, czyli znów się ruszają. Będą się ruszać, póki gumka recepturka nie pęknie, trzyma ona bowiem stawy w ryzach. Nogi nie będą ruchome już chyba nigdy, bo (jakkolwiek to zabrzmi) Kioskowa Lala ma dużą szparę między nogami. Może kiedyś wpadnę na pomysł jak temu zaradzić, teraz jednak tylko klej ratuje sytuację. Gdyby lala była z innego plastiku, zrobiła bym przeszczep. Tak reperował wuj Grześ moją inną lalkę. Pobrał trochę plastiku z biodra i „przygrzał” żelazkiem w miejscu gdzie fabryczne technologie zawiodły. Pękł bok od zbyt intensywnego eksploatowania:) O! A może tak jak wuj reperował moją barbiowatą Dianę? Czyli wprasował drut w staw biodrowy. Oj te moje lalki nie miały ze mną łatwego życia, setki przebierań dziennie, doprowadziły do różnych zwyrodnień ich plastikowe kończyny:) Ale wszystkie były ratowane, żadna nie trafiła tam, gdzie niechciane lalki trafiają. Kto wie może moje wnuczki będą się nimi bawiły:)

pamiętaj zdjęcia są moje!

Moja pierwsza kulka

2010-05-15T17:02:00.000+02:00

Od kilku lat (chyba trzech), trzymała mnie chętka na filcowanie, ale przerażał mnie ogromny bum na tę technikę. Tak to już u nas jest, że jak ktoś z powodzeniem coś zacznie, to rozpoczyna się szaaaał. No ale... dostała się przypadkiem w moje łapy wełenka i igiełki, tak więc nie było innego wyjścia jak kłucie. Miałam w planach coś na kształt fasolki, bo pomyślałam, że kulka będzie, może zbyt trudna. Okazało się jednak, że to najprostsza forma, bo właściwie... sama wychodzi... fasolkę zostawiam na później. Kułam tego niebieskiego „fluka” z wypiekami na twarzy. Przy okazji, dwa razy ukułam poważnie paluchy, ale czym są palce gdy chodzi o coś wyższego?;) Kulka wyszła względnie twarda, nie tak twarda jak te, które robi moja znajoma, ale co tam! To moja kulka! Tymczasem kulki na bok bo AG-Ola pędzi na Noc Muzeów, trasa opracowana, buty wygodne, aparat na ramie i w drogę!

pamietaj zdjęcia są moje!

Podsumowanie tygodnia.

2010-05-08T12:05:00.000+02:00

Pogoda jaka była, wszystkim wiadomo. Niebo ryczało, ryczało i jeszcze raz ryczało. Nad czym ta rozpacz, nie wiem. Pewnie nad tą plamą ropy i chciwością ludzką, która doprowadziła do tak szpetnej szramy na licu przyrody. Płacząc i wzdychając wspólnie z majowym niebem, porzuciłam plany dalekich wypraw rowerowych i przysiadłam nad igłą i nitką.

Zaczynając od wspomnienia długiego weekendu, opisywałam wtedy walkę z masa solną, która skończyła się tak, że z masy owej zrobiłam takie „senne widziadła”, o dziwo wyszły tak jak to sobie wymyśliłam, masa nie opadła, nie wykazała ani odrobiny złej woli:) Może słowo „wymyśliłam” to zbyt wiele, bo ja po prostu wzięłam masę do rąk i ulepiłam te figurki, bez większych planów, szkiców itp. Ot tak, automatem z głowy. Teraz leżą wypieczone/wysuszone i czekają na mój przypływ chęci by dalej z nimi popracować.

W drugiej kolejności, wyciągnęłam ramę z zaczętym przed miesiącami kilimem. Popołudnie za popołudniem, wieczór za wieczorem (a dokładnie dwa popołudnia i dwa wieczory:p) spędziłam nad tkaniem tej miniatury. Na dzień dzisiejszy – co widać na zdjęciu- tkanina czeka na podszycie.

Dalej, chyba w środę, (ale to nic pewnego bo ja nie zapamiętuję „gdzie i kiedy”), dopadła mnie migrena. Oczywiście jak to z moimi bólami głowy bywa, nic nie mogłam robić, jedynie przewidywać rychły koniec świata. Ale w nocy jak ręką odjął! By nie marnować czasu zabrałam się za oklejenie pudełka po butach! Tak by mieć komplet z pudełkiem po innych butach, o którym kiedyś pisałam:) (Nie! Nie zawsze jestem takim pracusiem). No i ostatnia partia rękodzieła, to wykorzystanie surowców wtórnych. Wykroiłam ze starej bluzki, wszelkiego rodzaju pokrowce i dwie kosmetyczki, a do tego namówiłam mamę byśmy, to wspólnie zrobiły, bo to w interesie nas obu;) W końcu dwie kosmetyczki, i dwa pokrowce na telefony, no i pokrowiec na wspólny termofor! Udało się! Siedziałyśmy i kombinowałyśmy, mama na maszynie, a ja ręcznie. Wyszło co wyszło. Jak długo to posłuży nie wiem, w końcu to recykling:)

A teraz raz, raz, publikuję post, bo nad Łodzią słońce, wiec może mi się uda na rower! No chociaż do końca ulicy i z powrotem!

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Zmagania z materią.

2010-05-02T11:38:00.000+02:00

Materia, czyli masa solna mnie pokonała. Chyba jednak zbyt wiele od niej oczekuję. To było moje drugie podejście i druga klapa. Kilka lat temu, jeszcze na studiach, na zajęciach z rzeźby, było sobie ćwiczenie, już nie pamiętam o co w nim chodziło, pamiętam jednak, że ja sprytna Ola, wymyśliłam sobie, że zrobię z masy solnej kule. No i wyszły... naleśniki. Jakoś specjalnie się tym nie przejęłam, kule zrobiłam z czegoś innego, ale na kilka dobrych lat, na masie solnej postawiłam krzyżyk. Teraz, jako już wykwalifikowany artysta;) podniosłam rzuconą przed laty rękawicę i zabrałam się za wyrabianie masy solnej. Uznałam, że wtedy pewnie zrobiłam błąd w proporcjach bo, o ile dobrze pamiętam, przepis czerpałam z ... głowy (tu śmiech, bo głowa w tej dziedzinie była zupełnie pusta). Przeszperałam internet, znalazłam kilka przepisów, każdy lepszy od poprzedniego. Właścicielki zapewniały, że ich właśnie jest najlepszy! Wyrabiałam trzy razy, korzystając z różnych receptur, jedna mówiła o dodaniu oleju – wtedy podobno detal lepiej wychodzi, druga mówiła o dodaniu cukru – co by masa była mocniejsza, a ostatnia, to po prostu, szklanka mąki, szklanka soli i pół szklanki wody. Ta okazała się względnie najlepszą, ale i tak, do mych wygórowanych planów zupełnie niezdatną. A ja chciałam tylko zrobić model... Dochodzę do wniosku, że masa solna nie jest w stanie udźwignąć własnego ciężaru, co wyklucza ją z mojego modelowania. Model zrobiłam z masy papierowej. Wyszedł, jak wyszedł. Nie jest idealny bo mało masy i zleżała już była. Wracając tematem do masy solnej, dziś wyczytałam że do większych form dobrze jest wypchać masę solną zmiętą folią aluminiową. Dziwne, że na to nie wpadłam! Przecież rzeźbiąc w glinie też się robi stelaż! Ehhhh wstyd, ale może nie wszystko stracone i podejmę jeszcze próbę, w końcu jestem zacięta i nigdy się nie poddaje:) Może ta folia, to moje wybawienie? Tylko sól się skończyła, mąki szklanka została, a tu weekend majowy, jedynie wody pod dostatkiem.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Czas na herbatę.

2010-04-29T10:03:00.000+02:00

Pierwszy raz w mej „karierze handmade’owca” coś do kuchni. Podkładki. Sześć małych i jedna duża. Każda z nich jest dwustronna. Po jednej stronie kolorowe kompozycje wyszywane z materiału, a na odwrocie sznurek. W ten oto sposób zamiast jednego, mamy dwa komplety! Zrobiłam je przed świętami, czyli już prawie miesiąc mija, ale nie wiedzieć czemu, nie mogłam się zebrać by zrobić zdjęcia. Eeee jednak wiedzieć – leń;)
p.s. ten ciemny kolor to brąz:)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Trojaczki.

2010-04-18T12:28:00.000+02:00

Jak widać, gdy worek z pomysłem się otworzy, można robić i robić... Niestety zapinki do broszek się skończyły, więc na jakiś czas ten woreczek zamknę. Oczywiście obok broszek-trojaczków musiały pojawić się eksperymentalne kolczyki! Nie była bym sobą gdybym nie wypróbowała drogi w tę stronę :)

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

„Drobiazgi, które cieszą...” - Broszki dla dużych dziewczynek.

2010-04-14T11:12:00.000+02:00

Wspomniałam, że zapewne napisze o broszkach, które ruszyły mój umysł do zrobienia kwiatuszków dla dziewczynek. Nadszedł ten dzień i z tej obietnicy się wywiązuje. Teraz druga obietnica, która ciąży nad tym blogiem;) AG prywatnie, czyli jak rodzą się pomysły. Ten tytuł zobowiązuje. Pomysł na te broszki, wpadł mi do głowy przypadkiem. Robiłam zupełnie co innego, daleko byłam od jakichkolwiek broszek. Już teraz nie pamiętam co...aha kolczyki chyba. Potrzebne były elementy do wykończenia, więc musiałam przejrzeć mój zasobnik. Przerzucałam woreczek za woreczkiem i trafiłam na ten z koralami, które robiłam gdzieś pewnie na jesieni, do naszyjnika. Naszyjnik nie wyszedł, korale zostały. Potrzebny im był ten moment, w którym splatają się przyjazne okoliczności, spotkania materiału z pomysłem. Rzuciłam to, co robiłam i zabrałam się za realizacje broszek. Korale robione na szydełku, z szarych włóczek. Wybrałam trzy, bo tak mi się ładnie układała grupa broszek. Takie to grupowe, broszki-trojaczki będą. Płaskie, okrągłe, proste w wyrazie, zmusiły do minimalistycznego traktowania. Ozdoby, które im będą towarzyszyć, z założenia maja być graficzne i o ile błysk koralika pozwoli, bardzo skromne.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Broszki dla małych dziewczynek.

2010-04-12T11:26:00.000+02:00

Urodziny małej Asi. Ehhh już nie takiej małej... Czas leci. Asia, to teraz uczennica klasy trzeciej! A tak niedawno podawałam ją do chrztu. Broszki dwie, bo przecież jest też młodsza siostra. Jak powszechnie wiadomo rodzeństwa się kochają, gdy są sprawiedliwie traktowane;) Dlatego, symboliczny drobiazg dostanie też Martynka. Dla Asi broszka to dodatek do prezentu. Miałam kupić czekoladki, ale dziś dzieci czekoladek mają dość. Słodycze przestały być atrakcją. Znienacka wpadł mi do głowy pomysł, że skoro mam ręce „hendmejdowca” to mogę coś sama wymodzić. Traf chciał, że akurat robiłam kilka broszek, co prawda zupełnie innych, (one pewnie będą tematem kolejnego wpisu) ale w mojej głowie krążył ten temat. Lekka modyfikacja i ukierunkowanie myśli z „dorosłych broszek” na broszki dziecięce. Kolorki, kwiatki, ładne materiałki no i mamy! Mam nadzieję, że dziewczynki będą zadowolone. Ja bym była, bo byłam dziewczynką, taką od kwiatków i lalek.
Teraz sobie przypominam, że już dostawały prezenty, które ciocia robiła sama. W pierwszym rzucie poszły „Fotomisiaki...”, nie wiem czy o tym pisałam, ale na sto procent pisałam o poduszkach z imionami! O proszę, dokładnie tu! (prawie tu, bo pod wpisem o bransoletkach;)) Z tego co wiem, te prezenty się podobały. Martynka mi mówiła, że jej miś jest brudny bo nosiła go do przedszkola:)

pamietaj zdjęcia sa moje!

TRAGEDIA NARODU POLSKIEGO...

2010-04-10T11:54:00.000+02:00

Moje słowa nie cofną czasu, nie zmienią nic. Napiszę niewiele, jedynie wyrazy smutku. Łączę się w bólu z rodzinami Tych, którzy zginęli. Łączę się w bólu ze współczującymi, z tymi, którym leży na sercu dzisiejsza tragedia.

The tragedy of the Polish nation...

Barokowy naszyjnik...

2010-04-07T11:44:00.000+02:00

Barokowy naszyjnik, dla barokowej kobiety. Czyli działania na specjalne życzenie krewnych i znajomych królika.

Wielkanocne JAJA już są...c.d.

2010-04-02T12:37:00.000+02:00

Jak obiecuję, to robię. Coś więcej na temat JAJ?
Moje doświadczenie w tej kwestii jest naprawdę mizerne. Obawiam się, że pisanki jakie zrobiłam, (nie licząc tych, o których mowa we wpisie) można policzyć na palcach rąk. Jako mały brzdąc skrobałam esy floresy cyrklem na skorupkach cebulą farbowanych. Ujawniła się wtedy moja tendencja do mocnego ściskania palcami i silnego przyciskania narzędziem, dlatego też moje pisanki były charakterystyczne, bo popękane, by nie powiedzieć – częściowo obrane! Poza tym, w mym domu preferowany były pisanki skrobane, dlatego, że u nas liczy się tylko to, co później można zjeść;) Odpadały więc wszystkie dziwne, podejrzane farby, kleje i inne techniki uniemożliwiające konsumpcje. W sekrecie powiem, że ta rodzinna obsesja dotycząca spożywczej przydatności bardzo widoczna jest w ogrodzie, rosną tu tylko kwiatki, które nadają się do sałatki:) Mamy, wiec ogórecznika, nagietki, nasturcje o pysznych słodkawych kwiatkach. No cóż! Ta monotonność techniki, wspomniane cechy charakterystyczne moich pisanek i rozważania nad użytecznością trochę mnie zniechęciły do kultywowania tradycji zdobienia jaj. Lata lecą i jako dorosła osoba powiedziałam: „Kupuje drewniane JAJA!!!” Jeśli ktoś w rodzinie zechce zjeść, to powodzenia. W ten oto sposób trzy lata temu, stałam się szczęśliwa posiadaczką dziesięciu sztuk drewnianych jajeczek. Trzy lata temu, to nie pomyłka! Jedno jajko poszło na próby i eksperymenty z farbami, klejami oraz lakierami więc zostało dziewięć. Pierwsze dwa „ALE JAJA!” (rudy w zielonej chusteczce i przystojny blondyn w szarym berecie z różowym pomponem) powstały dawno temu. W zeszłym roku nie robiłam, bo zbyt późno się obudziłam, a jak wspominałam pracuje się nad nimi długo i ciężko. W tym roku pracę dokończyłam i powstało ostatnich siedem jaj z super drewnianej dziesiątki. A jak właściwie wpadłam na robienie pisanek-lalek? Sama już nie pamiętam. Zapewne to, ta moja chorobliwa potrzeba robienia czegoś, jeśli nie całkowicie, to choć trochę innego...
Na zdjęciach, może choć częściowo widać etapy robienia mych pisanek. Krok po kroku powstawały, bardzo zadowolone z siebie jajo-ludziki. Na jednym zdjęciu widać koraliki, oczywiście nie do jajek one przeznaczone, ale tak to właśnie wygląda. Koraliki wcisną się zawsze i wszędzie, chociaż w żaden sposób nie pasują do gromady –jemy, -jamy, -emy, -amy i –imy:)

pamietaj zdjecia sa moje!

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

W uczuciach jestem stała.

2010-03-30T16:18:00.000+02:00

Na zdjęciu dowód. Ten niepozorny, obskurny kubeczek towarzyszy mi od lat. Jak widać na jego licu wyskrobany jest napis Ola G.... II b!!! Przeżył podstawówkę, liceum, studia i do dziś jest wyciągany w tych momentach, w których farby wodne są potrzebne. Dziwnie to brzmi, ale jeszcze kilka lat kubek wytrzyma i będzie miał ćwierćwiecze pracy plastycznej za sobą! Kubek jest sędziwy, do pracy twórczej został przecież „powołany” po kilku dobrych latach życia w cywilu!:)

A+B=?

2010-03-27T15:37:00.000+01:00

Jak to pewnie u większości ludzi bywa, pudełek nigdy dość. Chciałam sobie kupić pudełko na szpargały, które do szafek już się za nic zmieścić nie chcą. Z założenia miało być ładne, nic więcej nie oczekiwałam;), ale takiego nie znalazłam, a te które znalazłam nijak się miały wyglądem do swej ceny. Wróciłam do domu, popatrzyłam, podumałam, wyciągnęłam klej i stare pudełko. Przekąsiłam ździebko, dalej podumałam i wymyśliłam pudełko względnie wyglądające, a za niską cenę i jakże szlachetne! Z surowców wtórnych. Czyli „A” – stare pudełko po butach dodać „B”- gazety z makulatury = własnoręcznie wykonane pudełko, całkiem sympatyczne i zgrabne. No, zapewne to subiektywna ocena człowieka, który się nad nim napracował, ale co tam! Jeszcze chyba wypada polakierować, ale mi się odechciało, może innym razem...

Zapach ziemi na wiosnę...

2010-03-25T20:57:00.000+01:00

W kategorii ładnych, zapachów ten, plasuje się na miejscu gwarantującym podium! Dziwny, pierwotny, daje ukojenie, niepojęty błogostan. Może to dzięki tej woni jest tylu miłośników ogródkowego kopania. Są teorie mówiące, że wystarczy wziąć łopatę, przekopywać, przegrzebywać i pełna piersią wdychać zapach Matki Ziemi, a zdrowie będzie wiecznie dopisywać. Odkryta z pod śniegu, wilgotna ziemia, zaczyna tętnić! Pozdrowienia z grządki!:)

pamiętaj! zdjęcia są moje!

p.s. Pierwsza komarzyca, która się obudziła tej wiosny, jak co roku, przyleciała do mnie i mnie ugryzła. Nie przyznam się w co:/

one million giraffes...

2010-03-23T17:10:00.000+01:00

Milion żyraf to projekt, który ma na celu zebranie miliona żyrafich prac plastycznych. Od dawna miałam plan na dołączenie swych żyraf i wreszcie się zebrałam! Nic szczególnie odkrywczego, ale coś wymodziłam i już są! Dzięki mnie, (nieudany dowcip;p) zostało już tylko 333 068 żyraf do zebrania! Z zaufanego źródła wiem, że już jest kilka dodatkowych, więc ta liczba się zmniejsza! Są szanse do 2011 zebrać ten milion! Może ja jeszcze coś zrobię...

Ten tekst mnie przekonał. Od dziecka wiem, że dziewczyny muszą udowadniać, iż faceci się mylą;)
„My friend, Jørgen, doesn't believe I can collect one million giraffes by 2011. I'm gonna prove him wrong, but I need your help. You can create your giraffes in any way you like, but not on a computer and no store bought objects. You must create your giraffes yourself! [...] I've gotten 666 932 giraffes so far, so I only need 333 068 more and I have 283 days left to get. Please help me! Let's show Jørgen how amazing the internet is.” (linki w obrazkach...chyba..)

pamiętaj! zdjęcia są moje!

Wielkanocne JAJA już są...

2010-03-22T19:22:00.000+01:00

Pracowałam nad nimi ponad tydzień! uffffff! ale już są:) Jestem tym faktem tak zmęczona, że wstawiam teraz tylko jedno zdjęcie podglądowe, coś więcej innym razem. Obiecuję. W końcu wpis planowałam zanim zaczęłam na dobre tworzenie tych "jajców". Nie przepuszczę więc, wpis będzie, nawet jak się będzie waliło!!! tfu tfu.

projekt chroniony prawem autorskim, proszę nie kopiować wzoru AG

Taką zimę się wybacza.

2010-03-15T21:01:00.000+01:00

Taką zimę, otuloną śniegiem wybacza się nawet w połowie marca:) Człowiek marzy o wiośnie, a tu jeszcze zima popisuje się swym urokiem. Nie ma co, bywa piękna! Ja już zaczęłam pisanki robić, a myślę o bombkach. Pokaże te jajusie niebawem. Mam nadzieję, że niebawem... Jestem w połowie roboty, a to przecież trzeba skończyć by na blog fotografie wstawić.

AG prywatnie - przeprowadzka

2010-03-10T12:08:00.000+01:00

Przeprowadzam się do Was. Długo się zastanawiałam, rozmyślałam i w końcu jestem tu. Dlaczego to miejsce? Przejrzałam w swym życiu wiele blogów i stwierdzam, że te najciekawsze są właśnie TU. Dlatego wpycham się do tego zacnego grona. Mam nadzieję, że dobrze robię. Bloga prowadzę mniej więcej od roku. Przyszła pora na zmiany. Mam teraz zamiar, po trochu przepisać, niektóre wpisy. Dam też linka do "mojego byłego". Oto on

p.s. nie chcę przepisywać:) lenistwo...